Bardzo silnie zakorzenieni w ezoteryce są też Różokrzyżowcy. To mistyczne bractwo, którego początki datowane są na XIV wiek. Zostało ono założone przez legendarnego mnicha Christiana Rosenkreutza (niektórzy tłumaczą to jako Chrześcijański Różany Krzyż, a samego mnicha traktują jako postać fikcyjną). W XVII w. J.V. Andrea napisał manifesty różokrzyżowców: Fama Fraternitatis Rosae Crucis (1614), Confessio Fraternitatis Rosae Crucis (1615) oraz Die Chymische Hochzeit Christiani Rosenkreutz (1616).

Według podań Rosenkreutz był wychowankiem klasztoru. Wraz z jednym ze swoich opiekunów wyruszył na pielgrzymkę do Ziemi Świętej, do celu jednak nigdy nie dotarł, bowiem zmarł jego opiekun a on sam zdecydował pójść do Damkaru. Tam pobierał nauki, poznał matematykę i fizykę. Później wyruszył do Egiptu, gdzie również pobierał nauki i zgłębiał Liber Mundi (księgę świata).

Po powrocie do Niemiec wziął do siebie na naukę 7 mężów i w ten sposób powstało Bractwo. Przekazał im swoją wiedzę tajemną, którą posiadł w trakcie swoich wędrówek i nauczył ich uzdrawiać chorych. Miejsce pochówku Rosenkreuza było nieznane przez trzy pokolenia. Ciało w nienaruszonym stanie zostało znalezione kiedy bracia zdecydowali się na rozbudowę zakonu. Wówczas znaleziono również księgę zapisaną złotymi literami, w której została zawarta cała wiedza, którą posiadł Rosenkreutz.

Nauka Różokrzyżowców mówi o tym, że istnieje jakaś boska matematyka, wzór świata, którego poznanie odkryje przed człowiekiem wszystkie tajemnice wszechświata. Znając ten klucz człowiek będzie mógł odczytać właściwie Liber Mundi. Wskazówki do tego udzielał swoim życiem sam Rosenkreutz. Cała nauka przekazywana była w „języku Adamowym”, którym pierwsi ludzie, Adam i Ewa, rozmawiali z Bogiem i zwierzętami w raju.

Język ten został pomieszany ludziom, gdy budowali Wieżę Babel, część z nich jednak zapamiętał ten język i potajemnie przekazywała go następnym pokoleniom.