Kabała, to tradycyjna nazwa używana na określenie mistyki żydowskiej i tajemnych nauk judaizmu. Nauka ta legła u podstaw popularnych również dzisiaj żydowskich ruchów religijnych takich jak Chasydyzm czy Syjonizm. Był to przekaz ustny, który miał być komentarzem i zarazem dopełnieniem Tory, czyli świętej księgi Judaizmu.

Nauka kabały nie tłumaczy naszego materialnego świata, ale sprowadza ludzką myśl do tego, co jest ukryte, niewidzialne i nieuchwytne. Kabała, podobnie jak gnoza, zmierza do poznania praw rządzących światem i odkrycia jego prawdziwej natury. Nie zajmuje się jednak rzeczywistością fizyczną, dostępną nam w poznaniu zmysłowym. Skupia się na innych światach, których jest pięć, oraz na poznaniu Stwórcy. Wszystkie wskazówki do zrozumienia świata można znaleźć w Torze.

Człowiek jest stworzony przez Siłę Wyższą. Dopóki jej nie odkryje i nie pozna prawdy o niej, skazany jest na odradzanie się w świecie materialnym. W przypadku kabały mamy więc do czynienia z reinkarnacją. Kabała odkrywa przed ludźmi sposób, w jaki wszyscy zostali stworzeni oraz jak funkcjonują na wyższych poziomach stworzenia. Człowiek pochodzi ze świata nieskończoności, gdzie „istnieje jeden zjednoczony system dusz”, jak mówi współczesny kabalista J. Aszlag.

Nauka kabały daje możliwość poznania wyższych światów i jednocześnie zrozumienia tego, co przytrafia się ludziom. Poznanie ukrytych prawd dotyczących wyższych światów pozwala kierować zjawiskami mającymi miejsce tu na ziemi, może zmieniać rzeczywistość i dostosować ją do swoich potrzeb.

Wiedzę o tym jak zgłębiać tajniki Kabały można znaleźć w wielu publikacjach i książkach ezoterycznych. Kabała opiera się na kilku źródłach pisanych. Najstarszą księgą kabalistyczną jest „Jecira” (Księga Stworzenia), najpopularniejszą - „Bahir”, pochodzący z XII w. tekst mówiący o sefirach, czyli kolejnych emanacjach boskiego świata. Najbardziej znaną księgą kabalistyczną jest „Zohar” według tradycji powstała w II - III w.n.e., zaś opublikowana została w XIII w.